برو ای سرزنش گر رها کن مرا،ای کسی که سرزنشم میکنی.

 تو را به عشقی سوگند میدهم که روحت را با روح محبوبت یگانه ساخته است، تو را به آن حقیقت قدسی سوگند میدهم که روح تو را به مهر مادری پیوند داده و دلت را از عشق سرشار کرده است، رهایم کن.

 برو و دل گریانم را به حال خود بگذار.

 بگذار در دریای رویاهایم کشتی برانم، تا فردا صبر کن، زیرا فردا آزاد است تا درباره من تصمیم بگیرد.

 دلی کوچک دارم که در سینه ام زندانیست.

 می خواهم بیرون بیاورمش، در کف دستانم بگیرمش و رازهایش را تماشا کنم.

 با تیرهای زهرآگینتان دلم را هدف نگیرید،مبادا بهراسدو بمیرد پیش از آن که خون رازهایش را بر آستانه ی محراب ایمانش بریزد.

دلم را از عشق و زیبایی سرشته اند.

 خورشید در حال دمیدن است و پرندگان آواز سر داده اند. گل ها رایحه ی خودرا در هوا پراکنده اند.

 می خواهم خواب را در شط شب بشویم.

 پس مرا در حصار سرزنش هایت زندانی مکن.

 ای سرزنشگر! مرا پند مده، زیرا رنج ها دلم را گشوده اند، اشک ها نگاهم را شسته اند و خطاها زبان دل ها را به من آموخته اند.

 «وجدان من درباره من حکم میکند،اگر بیگناه باشم حامی من است و اگر گناهکار باشم، مجازاتم خواهد کرد.

 بگذار بروم. راه ها را گل ها پوشانده اند و عطر خاک باران خورده مشام جانم را می آکند.

 من به سرزنش تو نیازی ندارم، شکوه خداوند ظرف دلم را پر کرده است.

زمین خانه من است. من شهروند جهانم. همه آدم ها خواهران و برادران من اند.

 برو ای سرزنشگر! برو و مرا به حال خویش رها کن.

 برو بگذار دمی با دل خویش نجوا کنم.

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که تو در برون چه کردی که درون خانه آيی

من هرگز نخواهم مرد در سنگینی شب ،

 وقتی همه به خواب میروند،

 من بر میخیزم، آه میکشم و میخوانم. من همیشه بیدارم.

 افسوس!

 بی خوابی ، تاب و توانم را ربوده است.

 اما من عاشقم و عشق همواره تواناست.

 ممکن است خسته شوم، اما هرگز نخواهم مرد.

من موجم.

 ساحل قدرتمند، محبوب من است.

 من معشوق دلربای ساحل هستم.

این عشق است که من و ساحل را با هم یگانه کرده است.

 آنگاه ماه مرا از او دور می سازد.

 من مشتاقانه سوی ساحل می روم و با اکراه از او جدا میشوم.

من از افق های آبی می آیم تا نقره کف ها یم را بر طلای ماسه های او بپاشم. من عطش دل او را فرو مینشانم و او به صدایم لطافت می بخشد و آرامم می کند.

 سپیده دمان ، نغمه های عشق را در گوشش میخوانم و او مرا مشتاقانه در آغوش میکشد.

 شامگاهان ، ترانه های امید را برایش میخوانم و بر گونه هایش بوسه مینشانم.

 من بیقرار و پر شتابم و او آرام و رام است.

 آغوش گشوده او ، قرار دل بی قرار من است.

 چون جزر می آید ، من و او برای هم ناز میکنیم و وقتی میرود، من به پایش می افتم. پریان از اعماق بالا می آیند و بر بلندایم مینشینند و ستاره ها را تماشا میکنند.

عشاق می آیند و در کنارم نجوا میکنند و من تسکینشان میدهم.

چه بسیار بر سر صخره ها دست کشیدم و با لبخندی نوازششان کردم.

 چه بسیار غریق ها را بر دست گرفتم و به ساحل رساندم.

 من موجم.

پری های دریایی که موهایی بلند و چشمانی آبی داشتند در ساحل بازی می کردند که آب جسد جوانی را به ساحل آورد و در کنار آن ها نهاد. آن ها به جوان نزدیک شدند و نامه ای را در جیب روی قلبش بافتند.

 یکی از پری های دریایی نامه را خواند :

 « ای عشق نازنین من باز نیمه شب است. تنها مونس من در این لحظه های تنهایی اشک هاییست که به یاد تو بر گونه میریزم . هیچ چیز نمیتواند تسکینم دهد ، جز آنکه بازگردی و مرا در آغوش گرم خود بگیری . وقتی میرفتی ، چیزهایی گفتی و رفتی. هنوز طنین صدای قشنگت در گوشم میپیچد. گفتی که اشکهایت را نزدم به امانت میگذاری و روزی برای گرفتن آنها باز میگردی. نمیدانم چه بگویم، اما دلم را در این نامه میپیچم و برایت میفرستم. دلم درد دارد اما درد دلم را ، با عشق ، به شادمانی تبدیل میکنم. عشق، دل من و تو را تازه متحد ساخته بود و ما نفس خداوند را بر خود احساس میکردیم که تو رفتی و مرا تنها گذاشتی. آه ای محبوبم به حرفهای من گوش نده کسی که عشق کورش کرده و در تنهایی گم شده است. اگر عشق تو را در این زندگی به من نرساند ، بی تردید در زندگی دیگر تو را به من خواهد رساند. همیشه عاشقت میمانم»

پری های دریایی نامه را روی قلب آن جوان گذاشتند و سوگوارانه در نی لبک خویش دمیدند . آن هال به یکدیگر میگفتند :

 « آه انسان چه بی رحم است »

هی نشین غصه نخور رفته که رفته

                                          اگه دوست داشت نمی رفت اونی که رفته

هی نشین چشم به راه رفته که رفته

                                         اگه عاشق بود نمی رفت اونی که رفته

بی خیالش مگه چند سال تو جوونی

                                         بی خیالش مگه چند سال تو می مونی

بی خیالش اینا رسمه روزگار

                                        همشون کار خداست حکمتی داره

یاد حرفای قشنگش می دونم مثل یه داغه

                                        اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته دیگه رفته دیگه اون دوستت نداره

                                         دیگه دست بردار عزیزم برو سوی عشق تازه

هیچکسی نمی دونه توی دلت چی می گذره

                                        حرفات اندازه ی کوه پر غروری  خیلی ساده

اون که رفته دیگه رفته دیگه برگشتن نداره

                                        اگه دوست داشت نمی رفت حتی واسه ی یه لحظه

گناهى كه تو را پشيمان كند بهتر از كار نيكى است كه تو را به خود پسندى وا دارد

نه، بی‌هوده تلاش می‌کنی، ای آن که عاشق‌ترين قلب‌ها را در سينه داری، عشق‌ات پاس داشته نمی‌شود... مجوی! جست‌وجو مکن!..
هيچ چيز اين جهان کامل نيست اين مغز و دل و دست و پا و چشم و دهان و ابرو متناسب نيست. که گفته بود اين قلب اين‌چنين عاشق و شيفته باشد و اين دست‌ و پا چنين چلمن و بی‌خاصيت؟ که گفته بود اين دهان از قلب فرمان بگيرد و اين دست و پا از مغز؟ که گفته بود اين چشم‌ شهلا نباشد و اين ابرو‌ کمان؟
که گفته بود اين مغز مصلحت‌انديش جبون اختيار را به کف گيرد و اين قلب را دربه‌در و منکوب کند؟
نه، اين قلب شايسته‌ی اين جسم زبون نيست تيزترين خنجرهای عالم را بر اين سينه زنيد تا عريان و خون چکان از اسارت اين قفس استخوانی رهايی يابد و مجرد و تنها فرياد برآورد:کيست آن که به تک تک سلول‌های شما آب و هوا و خون و غذا می‌رساند؟ کيست آن که در هر تپش‌اش فرسوده می‌شود تا شما را به باروبر نشاند؟ چرا چنين همه با هم متحد شده‌ايد تا اين خادم خاموش و تپنده را منکوب کنيد و به بند کشيد؟...
ای تلاع بی‌غبار! ای تندر خاموش! انتخابی در کار نبود اين بافت خاکستری مکار اين رگ و پی عليل انتخاب می‌کردند و من جز تپيدن به شوق رهایی چه می‌توانستم...

شب است و  ستارگان با نجوای دل انگیز سلطان آسمان آرمیده اند.

 شب است و نوازش نسیم، شکوفه های باغچه ی احساسم را خوابانیده است.

شب است و من حتی با لالایی ماه هم نمی خوابم و دیگر قصه های شبانه مادر بزرگ هم

دیدگان خسته ام را به آرمیدن تشویق نمی کند.

می خواهم گريه کنم...

گريه...

نياز عاشقان معشوق را بر ناز می دارد           تو سر تا پا وفا بودی تو را من بی وفا کردم

وقتی فکر می کنم که به هر حال یک روز میمیرم, بر میگردم به

سالهای از دست رفته و از خودم بیزار میشوم. در این سالها چه

کرده ام؟.. به کجا رسیده ام؟.. آیا هر چه کرده ام و هر چه بوده ام

کافی بوده؟.. آیا به جائی که باید رسیده ام؟.......نه...........

اگر به همین منوال پیش روم باخته ام

باید به جائی برسم تا آرامش بگیرم

به جائی که برای آن آفریده شده ام

يارب  اين شمع دل افروز ز كاشانه ي كيست

جان ما سوخت بپرسيد كه جانانه ي كيست

حاليا خانه برانداز دل و دين من است

تا در آغوش كه مي خسبد و همخانه ي كيست

باده ي لعل لبش كز لب من دور مباد

راه روح كه و پيمان ده پيمانه ي كيست

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو

باز پرسيد خدا را كه به پروانه ي كيست

مي دهد هركسش افسوني و معلوم نشد

كه دل نازك او مايل افسانه ي كيست

يارب ان شاه وش ماه رخ زهره جبين

درّ يكتاي كه و گوهر يكدانه ي كيست

گفتم آه از دل ديوانه ي حافظ بي تو

زير لب خنده زنان گفت كه ديوانه ي كيست

به جان پير خرابات و حق صحبت او  كه نيست در سر من جز هواي خدمت او بهشت اگر چه نه جاي گناهكاران است بيار باده كه مستظهرم به همت او چراغ صاعقه ي آن شهاب روشن باد كه زد به خرمن من آتش محبت او برآستانه ي مي خانه گر سري بيني مزن به پاي كه معلوم نيست نيت او بيا كه دوش به مستي سروش عالم غيب نويد داد كه عام است فيض رحمت او مكن به چشم حقارت نگاه در من مست كه نيست معصيت و زهد بي مشيت او ....حافظ